Die Dorfschelle
Nummer 2 - Ausgabe Anfang 1986
De alte Bauer
Ich bin jetzt alt un wackelig,
ball grad for nix meh nitz
un nach mer mei Gedanke als,
wann ich emol do sitz.
In meinem Lewe hon ich aach,
waß Gott, genug geduh.
Daachin, daachaus in Stall un Feld,
do brauch mer emol Ruh.
Des Peifche schmeckt mer immer noch
un aach mei Glasje Wei'.
Wammer alles so betracht,
könnt ich sefridde sei'.
Ich bin jo aach nit undankbar
un froh for jede Stunn,
wo mer unser Herrgott schenkt,
for jedes bißje Sunn.
Manchmol heer ich als verzähle,
im Heim wärs doch so schee,
mer hätt' sei Ordnung, war versorgt,
das duht mehr oft sehr weh.
Do in dem Haus bin ich gebor,
war traurig drin un froh.
Wanns irjend geht, ich bitt' eich doch,
loßt mich aach weiter do.
E alte Baam verplanzt mer nit,
der treibt jo nit meh aus.
Drum loßt mich doch bis an des Enn
in meinem Eltrehaus.
Bis de Herrgott mich erlöst
un es kimmt de Dood,
mer gibt jo aach em alte Gaul
schließlich des Gnadebrot.
Albert Hey |