|
Die Dorfschelle
Nummer 3 - Ausgabe Dezember 1986
1861
Es hocke e paar Männer beim Philipp in der Kich
de Jab, de Kali, de Peter un aach de Heinerich.
Se dun dorumkrageele un trinke ehre Wei.
un sin ganz maneerlich, es könnt nit besser sei.
Uf omol geht die Deer uf, erin kimmt noch de Schoo;
"Gure", säht er "Gure, endlich bin ich do.
Ich könnt nit frieher komme, ehr wißt jo wie das geht.
Mer wäre heit am Schlachte, do werds gewehnlich spät."
"Setz dich", saht do de Philipp un stellt e Gläsje hie,
daß ebbes in de Gang is , kammer jo schon sieh.
"Ehr wißt", saht do de Peter, "was rundum vor sich geht,
daß in viele Orte e Tornverein entsteht.
Nit nor in Määnz un Binge, in Kreiznach an der Noh,
se sin, wie ich geheert hon, in Biddesem schon dro.
Was solle mer noch warte, was gucke mer noch zu,
mer solltes grad so mache, for de Körper ebbes duh."
"Du spinnst", säht do de Heinrich, "mer brauche sowas nit,
ich duh mei Wingert hacke, do bleiwe ich schon fit."
"So darfste jetzt nit denke", de Philipp is empört,
"denk mol an unser Kinner, for die wärs nit verkehrt.
Ehr wißt, daß dorch des torne de Körper werd gestählt.
Das könnt ehr ruhig glaawe, e Tornverei der fehlt."
"Ich hall das aach for richtig", säht uf emol de Kali,
"mer sollte ebbes mache, das stimmt uf jede Fall."
De Schoo war bisher ruhig, jetzt hot er sich gemeld:
"Was habt ehr gejes torne um alles in der Welt?
Gesund is es doch immer, wammer ebbes duht,
es taugt nix, wammer nore hinnerm Owe ruht."
Jetzt is de Jab am nicke: "Jawoll", hot er gesaht,
"so wie de Schoo geredd hot, is mei Monung grad."
"Naja", säht do de Heinrich, "dann bin ich aach debei
mer bleiwe uns doch onig un grinde e Verei."
"Hurra", heert mer se rufe, se hon die Kapp geschwenkt,
un aach de Philipp freit sich, hot nochmol'ingeschenkt.
Später uf em Hamweg honse noch gelacht.
Se wäre froh von Herze, de Ofang war gemacht.
De Verei könnt mer jetzt grinde, s war alles vorbereit,
un daß es aach zustann kam, wisse mer jo heit.
Doch ob die so gehaß hon, wie ich se do benamt.
Vieleicht wars aach ganz annerscht, doch so hon ichs getraamt.
Albert Hey |