|
Die Dorfschelle
Nummer 5 - Ausgabe Juli 1987
Bub, do hock dich emol her
Bub, do hock dich emol her,
genn der e bißje Ruh.
Mer brauch aach als emol e Paus,
heer mol deim Opa zu.
Wie ich so alt war, Bub, wie du,
war noch e anner Zeit.
Do is mer langsamer voran
nit so gehetzt wie heit.
Du fährst jetzt mit dem Traktor naus,
am Blugg sin soviel Schar,
ich bin domols zu der Zeit
noch mit zwaa Kieh gefahr.
Die Äcker hon ich aach bestellt
sellichmol Johr for Johr,
un merschtens, glaabs, ich strunze nit,
hatt ich e gut Schoor.
Es war aach als mol nit eso,
das hängt vom Wetter ab
un wanns arig trocke war,
war aach des Futter knapp.
Doch immer hots for uns gelangt,
mer konnte uns ernähre,
wammer gesund is, schaffe kann,
soll mer sich nit beschwere.
Sefridde muß mer immer sei,
das merk der mol fors Lewe,
dann wer zuviel erwarte duht,
gerät aach leicht denewe.
Bei allem was de machst, mei Bub,
ich sah ders im Vertraue,
rieht de Blick noh owe nor,
duh uf de Herrgott baue.
Was aach passeert im Lewe dann,
steh in for deine Stand
un geh nit ab vom grade Weg,
dann kimmste schon se rand.
Sei fleißig, schei die Arwet nit
un loß nor nix verderwe.
Dann bist'e Kerl in meine Aa',
un ich kann ruhig sterwe.
Albert Hey |