|
Die Dorfschelle
Nummer 9 - Ausgabe Dezember 1989
Des Gewisse
Längst schon hätt ich ehn emol besuche misse, wo er doch so krank war. So ebbes fällt mer awer schwer, das glaabt ko Mensch.
Was sollt ich dann sah iwwer de Jab: "Na wie gehts?"
Ei das klingt doch wie blanker Hohn, wann ooner so schlimm dro is. Mer ware immer sesamme, im Gesangverei hommer johrelang newenanner gesung. Wann Not am Mann war, hommer uns gejeseitig geholf, beim Spritze, in der Äärn un aach als im Herbscht.
Ja, ich hätt ehn emol besuche misse, das stimmt. Ich hons nit fertiggebrong, es is werklich traurig. Immer hon ich e armer Ausredd gefunn, um not nit hiegeh semisse.
Die vergange Woch, wie mei Fraa gesaht hot, de Jab wär Widder fortkomm ins Krankehaus, weil sichs verschlimmert hätt mit ehm un jetzt aach schon die Bestrahlunge nix meh nitze dähte, war ich fix un fertig. Was bin ich dann for e Mensch? Kammer so iwwerhaupt sei, daß mer jemand ofach im Stich läßt, wanner krank is.
Gestern bei der Beerdigung hon ich mich geschämt. Der Lina konnt ich nit richtig in die Aa gucke. Es hätt jo dem Jab sicher nit viel genitzt, wann ich emol bei ehm gewes wär. Awer er hätt sich bestimmt gefreit un aach gemerkt, daß es noch jemand gibt, wo an ehn denkt in seinem Elend.
Albert Hey
|